Το πέρασμα από εποχή σε εποχή, η μεταβατικότητα κάθε εποχής, δεν μπορεί να φρενάρει, δεν μπορεί να σταματήσει τον ποταμό των ανθρώπινων συναισθημάτων, όταν βγαίνουν μέσα από την ίδια μας την ψυχή. Ότι πιο ανθρώπινο, ότι πιο συγκινητικό ήταν το μήνυμα του Γιώργου Δήμου στο Διαδίκτυο, όταν αυθόρμητα έγραψε, με στενοχώρια για τα εγγονάκια του, που του λείπουν: "Μου λείπουν μου λείπουν οι φωνές, τα γέλια, τα μαλωματα δεν ακούω παππουλη άνοιξε τη πισίνα, παππουλη κάνε με κούνια. ..εμένα πιο δυνατά. ..όχι εμένα πιο ψηλά. ..δεν ακούω παππουλη μου ήλθε απόγευμα πάμε παραλία να μου πάρεις παγωτό ....ποιος θα κόβει πιο πολλές ντομάτες η σύκα ο Μίκη η η φροουζεν;" Το μήνυμα αυτό άγγιξε την ευαίσθητη πλευρά, την ανθρώπινη πλευρά, που ευτυχώς ακόμα υπάρχει στις μέρες μας φίλων του Γιώργου, που προσπάθησαν να τον παρηγορήσουν λέγοντάς του ότι τα εγγονάκια του θα ξανάρθουν. Σίγουρα θα ξανάρθουν Γιώργο, με τέτοιο Παππού-θησαυρό που έχουν. Και είναι σίγουρο ότι και στα εγγονάκια σου λείπεις τόσο πολύ, όσο λείπουν κι αυτά σε σένα. Λίγη υπομονή και θα ανταμώσετε πάλι!
Δεν υπάρχουν σχόλια
Δημοσίευση σχολίου