Ξύπνα με όταν τελειώσει ο Σεπτέμβρης-του Σπύρου Πλέουρα Αναρτήθηκε από Unknown Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 07, 2017 - 0

Και δε το λέω εγώ, αλλά οι Green Day στο ομότιτλο κομμάτι τους: Wake me up when September ends... Είναι πάλι αργά,  η ησυχία έξω από το παράθυρο μου δημιουργεί ... ανησυχία και θέλω να δραπετεύσω για εκείνες τις  πόλεις που έχω ονειρευτεί, πόλεις τόσο μακρινές, όσο και η δική μου... Μια τελευταία  προσπάθεια να μην μας παρασύρει το μεγάλωμα της νύχτας και το γεγονός ότι μικραίνει η μέρα, μια μεγάλη προσπάθεια για καλοκαίρι στην καρδιά και τις σκέψεις να είναι πάντα καυτές, όπως το καυτό μπραζίλ της νεαρής που έβγαζε μάτια και λέει με χαμόγελο: Γεια σας, τι κάνετε; Απαντάς χαμογελαστά "Καλά, εσείς;" για να μη ρωτήσεις ποιανού είσαι εσύ κοπέλα μου και πριν προλάβεις να συνέρθεις, θα έρθει η ατάκα από δίπλα: 19 χρονών, στην Ταϋλάνδη είναι γριές...". Είναι πάλι αργά, είναι πάλι όμορφα και ο 3 ετών θησαυρός μου, κοιμάται για τα καλά τώρα, όσο για τον πατέρα του; Ταξιδεύει ξανά και αποκτά αστείρευτες δυνάμεις για να ξαναρχίσει το.. ταξίδι. Το ταξίδι στο κέντρο της γης, με μουσικές που αγαπήσαμε με στιγμές που δε ξεχάσαμε, με απρόβλεπτες καταστάσεις που αφήσαμε να μας παρασέρνουν και να μας πηγαίνουν όπου ήθελαν αυτές. Έτσι κι αλλιώς τα πράγματα θα κυλήσουν όπως θέλουν αυτά. Η ζωή ξέρει κι εγώ προσπαθώ να την εμπιστευτώ. Δεν θέλω να μπω σε μελαγχολικό mood κι ας έκανα πρόσφατα δώρο γεννεθλίων το βιβλίο του Ξανθούλη "Ο Χάρτινος Σεπτέμβρης της καρδιάς μου". Είναι ..γειωτικός μήνας ο Σεπτέμβρης, όμως μπορεί και να είναι φιλικός αν δεν αρχίσουν οι αστραπές, οι καταιγίδες και δεν έχουν τελειωμό. Αν κρατήσουν οι καιρικές συνθήκες, για όσοι ξέρουν, η θάλασσα του Σεπτέμβρη, είναι μαγική, δε συγκρίνεται. Όσο αυτή η θάλασσα μας αγκαλιάζει με τον ήλιο να τις ρίχνει τα δικά του χάδια και χαμογελαστοί θα ήμαστε και θα συνεχίσουμε να είμαστε ζωηροί, γιατί έτσι είναι καλύτερα... Οι δικοί μας άνθρωποι που ζουν αλλού, μας έχουν αποχαιρετήσει, το "καλή αντάμωση" έπαιξε πάλι για τα καλά, η αντίσταση όμως γιατί πάντα υπάρχει αυτή, να μας κρατά ζωντανούς, θα συνεχιστεί. Θα κλείσουμε και φέτος το γνωστό μας ραντεβού στους δρόμους, στα σπίτια φίλων, γνωστών κλπ, στα μπαράκια κι όπου αλλού βασιλεύει η πολυχρωμία, ενάντια στο μουντό και το γκρίζο, ενάντια στη μελαγχολία και κυρίως; Ενάντια στην κατάθλιψη που κατά πολλούς, είναι η... ασθένεια της εποχής. Θα ανταμώσουμε πάλι εκεί που στην αρχή έβαζαν σημάδι λίγοι και μετά κατάλαβε όλο το σύμπαν τι παίζεται... Και βέβαια δε φτάνει ποτέ μόνο μία παράσταση. Ζεις όλες τις πρόβες και απολαμβάνεις το καλύτερο στο τέλος. Και βέβαια οι παραστάσεις του Κομιτάτου, για τον πολύ πλέον κόσμο που ξέρει να τις ζει, είναι ανανέωση, αναγέννηση, είναι ζωή... Πολλές ευχές για ότι κι αν κάνετε, σας εύχομαι μόνο τα καλύτερα. Ένα ακόμη διαδικτυακό editorial, που από κάπου ξεκίνησε, κάπου βρέθηκε, κάπου χάθηκε στο δρόμο και κατέληξε και πάλι χωρίς... πυξίδα, ήταν κι αυτό...  Σας αγαπώ πολύ και το ξέρετε...

Διαβάστε Περισσότερα

Με τον άνεμο στην πλάτη και τον ήλιο να λάμπει- του Σπύρου Πλέουρα Αναρτήθηκε από Unknown Τετάρτη, Αυγούστου 30, 2017 - 0

Δεν ξέρω γιατί, αλλά αυτά τα κείμενα, είτε στη διαδικτυακή μας έκδοση, είτε στην έντυπη έκδοση, ειδικά αυτή την εποχή του χρόνου, θέλουν να φωνάξουν κάτι εντελώς από την ευχή "Καλό χειμώνα" την οποία και απεχθάνομαι και δε δέχομαι με τίποτα. Είναι νωρίς για να ξεκινήσουν εκείνες οι χειμωνιάτικες κινήσεις και σκέψεις, που σε βάζουν σε ένα καλούπι. Σπιτάκι, τσαγάκι και τα σχετικά,  μπρρρ, εικόνες που με κάνουν να ανατριχιάζω. Και στο σπιτάκι σου, θα κλειστείς και με καλή παρέα, θα περάσεις καλά, αλλά διάολε, έχουμε ακόμα μέρες, να απολαύσουμε τη θάλασσα στα καλύτερά της και να πάρουμε θετική ενέργεια και ψυχικές δυνάμεις από το μεγαλείο της φύσης, για τη δύσκολη συνέχεια. Οι... πιο έμπειροι προβλέπουν ότι ο χειμώνας που θα έρθει, θα είναι βαρύς και ασήκωτος. Ευτυχώς στο δικό μας παράξενο κόσμο μεριμνούμε, να είναι τουλάχιστον πολύχρωμος, με πολλά γέλια και πολλά χαμόγελα. Είναι όμως νωρίς να μιλάμε για χειμώνα, έτσι τουλάχιστον θέλω να πιστεύω εγώ. Ημερολογιακά το καλοκαίρι θα έχει αναχωρήσει σε λίγο και μαζί του, μια σειρά, από γεγονότα, καταστάσεις, πρόσωπα, πράγματα, που είδαμε αλλά και που δεν είδαμε. Είναι κάπως φιλοσοφημένα, βαλμένα από τη φύση και από το Θεό, στη θέση τους, μια σειρά, από γεγονότα και καταστάσεις. Ακόμα κι λες "Έτσι κι αλλιώς τα πράγματα θα κυλήσουν όπως θέλουν αυτά. Η ζωή ξέρει κι εγώ την εμπιστεύομαι" ακόμα και τότε, σαν να τα σμπρώχνει μια αόρατη δύναμη. Πότε γλυκά, πότε ορμητικά. Ένα editorial χωρίς...πυξίδα, κάνει ξανά την εμφάνισή του και στο διαδίκτυο κι εγώ κάπου στη μέση, να προσπαθώ ως μονίμως άτακτος, να βάλω σε μια τάξη, ιδέες, σκέψεις, όνειρα και επιθυμίες. Όπως πάντα, χωρίς καμία τύχη και βέβαια χωρίς επιτυχία. Μπορεί να προγραμματίζω ως Αιγόκερως για δουλειές, για εκδηλώσεις κλπ, με τίποτα όμως δεν μπορώ να προγραμματίσω στη ζωή μου, ζητήματα. Απλά γίνονται και ίσως στην τελική αυτό να έχει και μεγαλύτερη αξία. αλλιώς υπολογίζεις μια σειρά από ζητήματα, αλλιώς έρχονται. Άλλοτε σκορπούν λύπη κι άλλοτε χαρά. Άλλοτε θλίψη κι άλλοτε ενθουσιασμό. Έτσι είναι η ζωή που κυλάει σαν αεράκι κι ο χρόνος παραμένει κυνικός, αυστηρός και αδίστακτος σε ορισμένες των περιπτώσεων. Έτσι είναι κι ο χρόνος, έτσι ήμαστε κι εμείς, που προσπαθούμε να βάλουμε φρένο και να κρατήσουμε πρόσωπα, στιγμές, εικόνες σαν ένα φυλαχτό, στην καρδιά και τη σκέψη. Είναι δύσκολο, αλλά ως άνθρωποι, προσπαθούμε. Ο Αύγουστος φεύγει, ο ήλιος όμως εύχομαι να μας έχει κάνει αρμένικη βίζιτα, έστω με κάποιες μικρές παρενθέσεις. Ακόμα και μέσα στον Σεπτέμβρη μας περιμένει μια συναυλία στην αγαπημένη μου Πάτρα, ο Γιάννης Αγγελάκας και η 100 βαθμοί κελσίου, η μπάντα του, θα είναι εκεί. Έτσι κι αλλιώς η Πάτρα, είναι πολύ αγαπημένη, ευκαιρία 20 του μήνα, να πάμε και μια βόλτα εκεί. Και τώρα το φθινόπωρο, μην αρχίσετε τα "Ο Χάρτινος Σεπτέμβρης της καρδιάς μου" δεν βγάζουν πουθενά αυτά. Σας εύχομαι ο Αύγουστος του 2017, όχι μόνο να περάσει τις 31, αλλά να φτάσουμε να μιλάμε και για 62 ή 70 Αυγούστου. Σκεφτόμαστε μόνο θετικά, όπως πάντα, μαχόμαστε, διεκδικούμε, αντέχουμε, συνεχίζουμε. Καλή τύχη αδέρφια, καλή αντάμωση...

Διαβάστε Περισσότερα

Τον Αύγουστο που μου χρωστάς... Καλό μήνα- Του Σπύρου Πλέουρα Αναρτήθηκε από Unknown Τρίτη, Αυγούστου 01, 2017 - 0

Είναι η εποχή που το τραγούδι των Τζιτζικιών, γίνεται πιο έντονο και ίσως εκνευριστικά πιο έντονο, όμως είναι η εποχή, που οι εκνευρισμοί, το άγχος, το στρες και όλα όσα μας βομβαρδίζουν στην καθημερινότητα μας, μπορούν να φύγουν, όπως φεύγει ο καπνός όταν ανοίγεις το παράθυρο. Οι καλύτερες παραστάσεις του καλοκαιριού και τα καλύτερα παιχνίδια στην Άμμο, γίνονται αυτή την εποχή. Από τον μελαγχολικό Αύγουστο του αείμνηστου Νίκου Παπάζογλου, με τους ανεκπλήρωτους έρωτες που κολλάνε σαν τατουάζ, στο μυαλό και την καρδιά, μέχρι τον κάθε Αύγουστο που το πανέρι έχει απ' όλα τα καλά, για όλους και για όλες. Διαλέγεις και παίρνεις, αρκεί να προλάβεις. Η θάλασσα μοιάζει με σειρήνα και σε καλεί κοντά της και είναι εξαιρετικά δύσκολο, αν όχι απίθανο, να μπορέσεις να αντισταθείς, πόσο μάλλον όταν μιλάμε για μια περιοχή σαν τη δική μας, που έχει αμέτρητες υπέροχες παραλίες. Η φύση λοιπόν στα καλύτερά της, γιατί πολύ απλά είναι Αύγουστος. Ο πιο καυτός μήνας του καλοκαιριού, από όλες σχεδόν τις απόψεις. Έρωτες που θα ξεκινήσουν, ξαφνικά, εντελώς τυχαία, χωρίς προγραμματισμό, επειδή ο Αύγουστος το επιτάσσει, επειδή ο Αύγουστος οδηγεί καρδιές και χαμόγελα. Αν θα αντέξουν; Θα φανεί είτε στο χειροκρότημα, είτε στην απόσταση, είτε στη χημεία. Αν χαθούν; Θα μοιάζουν με το κύμα που σκεπάζει την άμμο, εκεί που μικρά παιδάκια, έφτιαξαν κάστρα. Η ορμή του αλμυρού νερού, θα χαθεί με τα πρωτοβρόχια, που δροσίζουν την πλάση, που σκορπούν όμως μελαγχολία. Θέλω να πιστεύω όμως ότι είναι πολύ νωρίς για το παραπάνω, αφού τις καλύτερες σκηνές της ταινίας του Αυγούστου του 2017, δεν τις έχουμε δει , γιατί είμαστε ακόμα στην αρχή. Έχουμε δρόμο μπροστά μας και ωραίο δρόμο, έτσι δείχνουν όλα. Έχουμε συναυλίες όπως τους Locomondo στο Zero φεστιβάλ, στη Λίμνη του Ζηρού, στις 12 Αυγούστου ημέρα Σάββατο, τη συναυλία του Κωστή Μαραβέγια στις 13 Αυγούστου στο δημοτικό κηποθέατρο Πρέβεζας, αλλά και άλλες συναυλίες εξαιρετικών καλλιτεχνών, αλλά και παραδοσιακές γιορτές. Στις 19 Αυγούστου το Σάββατο, βέβαια υπάρχει το απόλυτα καλοκαιρινό γεγονός με το Κομιτάτο που μας πάει στο Μπλε νησί! Από τις 10 το βράδυ και μετά το Σάββατο 19 Αυγούστου, όλοι οι δρόμοι οδηγούν στο Blue Island, στην παραλία Μονολιθίου. Αύγουστος λοιπόν η ευκαιρία για να ξεφύγεις από τα συνηθισμένα και να αφήσεις την εποχή να σε παρασύρει, σε άλλες εντελώς καταστάσεις, να σε βγάλει εντελώς από τα ρούχα σου. Έτσι κι αλλιώς, η ζωή είναι πολύ μικρή, για να είναι θλιβερή, είναι πολύ μικρή για να είναι μίζερη. Η απίστευτη θετική ενέργεια που αναβλύζει από πηγές της φύσης, εκεί που σκάει το κύμα, από τα υπέροχα καλοκαιρινά στέκια, είναι ο δρόμος κι αν χαθείς και λίγο στην πορεία, μη μετανοιώσεις ποτέ, Αύγουστος είναι. Εποχή, για αυτούς που καίγονται να μιλήσουν, να σωθούν, που καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα Ρωμαϊκά κεριά και δεν έχουν να απολογηθούν και να σκεφτούν αρνητικά. Αύγουστος λοιπόν και θετικές σκέψεις, από τους καλύτερους συνδυασμούς που υπάρχουν. Καλό μήνα πολλές ευχές για ότι κι αν κάνετε, προσοχή στον καυτό ήλιο και οτιδήποτε άλλο, καυτό κυκλοφορεί και ... κάντε οτιδήποτε, αρκεί να μην αφήνετε σημάδια...Φινάλε με μία φράση της Κατερίνας Κίτσου στο facebook, με φωτογραφία από τη Φολέγανδρο: "Τις νύχτες όταν κλείνεις το φως,να θυμάσαι να βγάζεις αυτόν τον Αύγουστο απ'την πρίζα. Μπορεί ν' ανατιναχτούμε.

Σπύρος Πλέουρας

Διαβάστε Περισσότερα

Τι γυρεύουμε εμείς, στο καλοκαίρι των άλλων; Του Σπύρου Πλέουρα Αναρτήθηκε από Unknown Τετάρτη, Ιουλίου 19, 2017 - 0

Καμία σχέση με κείνες τις μέρες που μοιάζουν σαν χαμένες, που άλλοτε περνούν γρήγορα, άλλοτε πάνε αργά, χωρίς κανέναν συγκεκριμένο λόγο. Απλά συμβαίνουν. όπως πολλά άλλα είναι ανεξήγητα και επίσης συμβαίνουν.  Βλέπεις εκείνες τις χειμωνιάτικες μέρες στην πόλη που ζεις, την απόλυτη ησυχία σε σημείο μεγάλης ανησυχίας.  Μια εκνευριστική νωχελικότητα, μια ενοχή, μια μοναξιά και σ' αυτό έχουν  συμβάλλουν και η κρίση και τα μνημόνια ως ένα βαθμό. Σαν να συμβαίνει κάτι το τρομακτικό, όπως στον Β΄Παγκόσμιο πόλεμο,  που έμπαινε ο κόσμος στα σπίτια του, τρομαγμένος. Δεν υπάρχει στην ατμόσφαιρα (μπορεί να την κρύβουν οι ομορφιές του καλοκαιριού, ή να την έχουν ξεχάσει...) εκείνη η κατάθλιψη που πέφτει σαν δυνατή βροχή σε κεφάλια ανθρώπων που τρέμουν τη βροχή τον χειμώνα. Τυχεροί της παραπάνω υπόθεσης αυτοί που δεν είχαν ποτέ κάπου να κρυφτούν και να γλιτώσουν από τη δυνατή βροχή κι έτσι έπαψαν να φοβούνται. Καμία σχέση με τα παραπάνω, το κλίμα είναι εντελώς από την ανάποδη, για τους ανάποδους, από την ορθή πλευρά, για τους ορθούς. Μη παρασύρεστε όμως, το ποια είναι η ανάποδη και ποια η ορθή πλευρά,  σηκώνει συζήτηση, γιατί στην τελική τα πάντα ή σχεδόν τα πάντα, είναι σχετικά, είναι υποκειμενικά.  Θετική ενέργεια που ξεκινά από την Άνοιξη με τα λουλούδια να ανθίζουν και όσο πλησιάζουμε στην καρδιά του καλοκαιριού υπάρχει παντού στην ατμόσφαιρα αρκεί να την αναζητήσεις, ακόμα κι αν δε σου εμφανιστεί αμέσως και χρειαστεί να την ψάξεις. Οι νύχτες είναι διαφορετικές κι ας περισσεύει η γκρίνια για την ανυπόφορη ζέστη, οι νύχτες όμως εκτός από διαφορετικές, ποιο είναι το κύριο χαρακτηριστικό τους; Είναι καλοκαιρινές νύχτες, με ότι συνεπάγεται... Όπως θες να αφιερώσεις  λίγο χρόνο με την παρέα σου, σε κάποιο στέκι, που συμβαδίζει με τα θέλω σου, τον τρόπο σκέψεώς σου, αλλά και τι σε γεμίζει τελικά. Γιατί η επιλογή μπορεί να γίνεται τυχαία, αλλά μπορεί και υποσεινήδητα, μπορεί να γίνεται, γιατί δε γίνεται αλλιώς. μερικές φορές κάποιος μπορεί να φαίνεται παλικάρι, αλλά στην πραγματικότητα, να μην μπορεί να κάνει αλλιώς. Καλοκαίρι και το ζούμε στα φόρτε του, αφού μέχρι τουλάχιστον το πρώτο δεκανθήμερο ή έστω τέλη του Αυγούστου, πλέον θα βγάζει τα καλύτερά του. Το συνηθίζει.... Καλοκαίρι για μένα είναι η τάδε μουσική, για κάποιον άλλον κάτι άλλο, ο καθένας έχει μέσα στο καλοκαίρι τις επιθυμίες του. Το να μπεις όμως σε ένα περιβάλλον, που μοιάζεις με τη μύγα μέσα στο γάλα και να θες, να ταιριάζεις, είναι τουλάχιστον αδιανόητο.  Από  εξαιρετικά δύσκολο έως απίθανο, να συμβεί. Δηλαδή κάπου χωράς, κάπου ταιριάζεις, κάπου ξαποσταίνεις, κάπου επικοινωνείς, μην πας όμως αλλού και άθελά σου ή ηθελημένα,  να θες να μιλήσεις μόνο χωρίς να ακούσεις και κυρίως να γίνει μόνο ότι θες εσύ, αδιαφορώντας για τους άλλους. Μην μπας να θορυβήσεις τους έχοντες ησυχία και μην πας να χαλαρώσεις, τους έχοντες ανησυχία. Πολλές φορές βέβαια το ένα δεν αναιρεί το άλλο και το καλύτερο είναι να το συνδυάζει κιόλας, όσο αυτό είναι εφικτό. Μην πας όμως  ως πιτσιρικάς να χαλάσεις το περιβάλλον μιας άλλης γενιάς μεγαλύτερης από τη δική σου και βρες το δικό σου περιβάλλον, όπως επίσης μην πας ως μεγαλύτερης  γενιάς τύπος, στο στέκι των πιτσιρικάδων και μετά σου φταίει το ένα ή το άλλο και κάνεις κριτική για όλα κλπ. Ο καθένας στη μεριά του και επιτέλους, τι γυρεύουμε εμείς, στο καλοκαίρι των άλλων; Βέβαια είναι μεριές που προσπαθούν να τα συνδυάσουν όλα....  Καλοκαίρι΄Ήπειρος,  νομός Πρέβεζας και παραθαλάσσια και όχι μόνο περιοχή ο ήλιος από την αρχή μέχρι το τέλος της μέρας του, σχεδόν... ζωγραφίζει. Το Φεγγάρι όταν είναι γεμάτο, είναι απίστευτο, όπως απίστευτα είναι και τα αμέτρητα υπέροχα ηλιοβασιλέματα στην ευρύτερη περιοχής μας. Μοιάζουν με πίνακες ζωγραφικής, μεγάλων δημιουργών. Από μεριές έχει αμέτρητες ο ευνοημένος από τη φύση και ευλογημένος από τον Θεό, τόπος μας. Ο τίτλος του σημερινού editorial είναι παραγραφή από το "Στη νύχτα των άλλων" που τραγούδησαν οι Τρύπες με τον Γιάννη Αγγελάκα και ερμηνεύει ο Γιάννης και με τη νέα του μπάντα, τους 100 βαθμούς κελσίου. Ποιος μας είπε ότι θα γίνει συναυλία στην Πρέβεζα του Γιάννη και της παρέας του; Δεν υπάρχει μέχρι και την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, κάτι δεδομένο ότι θα γίνει η συγκεεκριμένη συναυλία. Αν μάθουμε, θα σας ενημερώσουμε. Καλό υπόλοιπο καλοκαιριού, σε όλους και σε όλες... Η φωτογραφία που συνδοεύει το σημερινό κείμενο, είναι του Λάζαρου Τσάτσου.

Σπύρος Πλέουρας

Διαβάστε Περισσότερα

Κάθε συνάντηση με τον Ιούλιο, έχει τη δική της χάρη... Του Σπύρου Πλέουρα Αναρτήθηκε από Unknown Κυριακή, Ιουλίου 02, 2017 - 0

Συμβαίνει από παλιά, ποτέ όμως δεν είναι το ίδιο, αφού η συνάντηση με κάθε Ιούλιο έχει τις δικές της ιδιαιτερότητες, αυτές που σε βάζουν για τα καλά, βαθιά στο καλοκαιρινό παιχνίδι. Η θερμοκρασία ανεβαίνει και βλέπω πολύ κόσμο να διαμαρτύρεται, μπορεί να έχει δίκιο, αλλά στο κάτω-κάτω, καλοκαίρι είναι και γι' αυτό υπάρχει η πολύ ζέστη, να μην είσαι κλεισμένος στους τοίχους, την αυλή σου, ή το μπαλκονάκι σου. Η ζέστη λοιπόν και οι υψηλές θερμοκρασίες, είναι το δόλωμα, για να τσιμπήσεις και να βγεις από το καβούκι σου! Είναι και μια ευκαιρία, αφού αυτή την εποχή, όλα είναι πιο λαμπερά, πιο φωτεινά. Είναι μία από τις καλύτερες εποχές του χρόνου και για τη ζέστη; Υπάρχουν πάντα λύσεις, από τα υπέροχα καλοκαιρινά μαγαζιά, στέκια, τις ακτές που με την εύνοια από τη φύση και την Ευλογία από τον Θεό, ο τόπος μας, έχει υπέροχες. Σ' αυτές τις υπέροχες ακτές ξεχνιέσαι, το μυαλό αδειάζει από σκέψεις της καθημερινότητας και αφήνεσαι στο μεγαλείο της φύσης. Είναι το καλύτερο που έχεις να κάνεις, να γίνεις δηλαδή ένα με το καλοκαίρι και να ακολουθείς σαν πιστός οπαδός, τις παραστάσεις τους. Όπου μπορείς, όσο μπορείς και όσο αντέχεις... Με την αυγή, πριν ο ήλιος ξεκινήσει να φωτίζει οι καλοκαιρινές μέρες, είναι σαν μια υπέροχη θεατρική παράσταση, ειδικά ο ήλιος έχει αναμφίβολα το ρόλο του μεγάλου πρωταγωνιστή. Από την αρχή, μέχρι να μας αποχαιρετήσει. Όσο εντυπωσιακό είναι το ξεκίνημά του, τις καλοκαιρινές μέρες, ακόμα περισσότερο εντυπωσιακός είναι ο αποχαιρετισμός του, με ένα ηλιοβασίλεμα σε μια Ακτή. Ένα υπέροχο θέαμα που επηρρεάζει θετικά, τη ψυχοσύνθεσή σου, που σου αλλάζει τη διάθεση και σε γεμίζει θετική ενέργεια. Όπου κι αν στρέψεις το βλέμμα σου, το καλοκαίρι είναι εκεί, σου το θυμίζουν μια σειρά από σαγηνευτικές εικόνες, αλλά και καταστάσεις που σε παίρνουν από το χέρι για να σε βάλουν στα ενδότερα και κάθε άλλο παρά διάθεση έχεις, να μην υποκύψεις.... Καλοκαίρι είναι όλα αυτά κι αν ο Ιούνης ήταν τα... προκαταρκτικά, ο Ιούλης σε βάζει αμέσως στο θέμα. Έτσι είναι, κάθε συνάντηση με τον Ιούλιο, έχει τη δική της χάρη. Πολλές ευχές για ότι κι αν κάνετε, σας εύχομαι μόνο τα καλύτερα και προσοχή στον καυτό ήλιο και οτιδήποτε καυτό κυκλοφορεί...

<3

Διαβάστε Περισσότερα

Αυτή είναι η μεριά μας, (εμένα και του Kasier Palter)- του Σπύρου Πλέουρα Αναρτήθηκε από Unknown Δευτέρα, Ιουνίου 26, 2017 - 0

Είναι κι εκείνα τα γλαρόπουλα που διαμαρτύρονται, δεν υπάρχει η χωματερή, η θάλασσα ανακατεύεται δε βρίσκουν τροφή και τα λυπάσαι. Ο δρόμος όμως για τον μικρό επίγειο παράδεισό μας, είναι υπέροχος. Η διαδρομή μοναδική, αν φτάσεις κιόλας, χάνεσαι και ρεμβάζεις στο μεγαλείο της φύσης, που προσπαθεί να σε μπερδέψει γλυκά. Θάλασσα, μπλε, με πράσινο, γαλαζοπράσινη, ή μάλλον πρασινογάλαζη.  Αυτή είναι η μεριά μου, αυτή είναι και η μεριά του Kasier Palter. Θάλασσα που μοιάζει από το χρώμα της με ποταμό ή με λίμνη, η θέα από τη θάλασσα προς την Ακτή, είναι σκέτη μαγεία, απλώνονται απέναντί σου οι ευκάλυπτοι και οι φοίνικες και αμέσως οι σκέψεις δραπετεύουν αλλού, γεμίζοντας δυνάμεις τη ψυχή σου. Το να διευρύνουμε το κελί μας. σ' αυτό τον ευλογημένο τόπο, δεν είναι και το... μαρτύριο του κόσμου, πιο κελί δηλαδή, αν ήταν έτσι οι φυλακές σαν την Κυανή Ακτή στην Πρέβεζα,

δεν θα έφευγαν ποτέ οι κρατούμενοι. Απλά το σημειώνω γιατί κάνουμε κάτι τέτοιες συζητήσεις με τον Λύκο. Υπέροχο το Μονολίθι, τα αλωνάκια και μια σειρά από άλλες ακτές της περιοχής μας, αλλά το σκάλωμα, η καψούρα, με την Κυανή ακτή, δύσκολα φεύγει. Όπου αλλού κι αν πας, ακόμα κι αν περάσουν χρόνια, πάντα επιστρέφεις, σαν τον μετανοημένο εραστή. Για να είμαι ειλικρινής ήμουν σίγουρος επειδή τον ξέρω τον Kasier Palter (τον Παύλο), ήξερα ποια θα είναι η αγαπημένη του μεριά. Κολυμπάς απέναντι περνάνε ιστιοπλοϊκά ή και μεγάλα σκάφη, δίπλα σου όμως η μυρουδιά του ιωδίου, σε μπερδεύει με τη μυρουδιά από τους Ευκάλυπτους, αφού τα δέντρα αυτά πετάνε φύλλα σαν δώρα τους προς εσένα. Κυανή Ακτή, μια Ακτή που αφύζει από ζωή και κόσμο το καλοκαίρι, αλλά οι καλύτεροι μήνες για να την απολαύσεις πραγματικά, πιστεύω είναι ο Σεπτέμβρης και ο Οκτώβρης. Με τον Kasier Palter, παρότι έχουμε την ίδια μεριά ως αγαπημένη, δεν έχει τύχει ακόμα να ανταμώσουμε, αλλά που θα πάει κάποια στιγμή, (μπορεί και σύντομα) θα ανταμώσουμε. Αν έχεις δει θεατρικές παραστάσεις χειμώνες-όχι καλοκαίρια- στο κηποθέατρο, είναι δυνατόν να χαθείς στην Κυανή Ακτή;  Έχουμε επίγειους παραδείσους δίπλα μας, το  μόνο που χρειάζεται είναι η σκέψη να τους προσεγγίσουμε, άλλωστε ένα ταξίδι ξεκινά με ένα βήμα κι ένα βήμα, με μία μόνο σκέψη. Καλό υπόλοιπο καλοκαιριού, σε όλους και σε όλες.

Διαβάστε Περισσότερα

Καλό μήνα, καλό καλοκαίρι, αδέρφια ... - Του Σπύρου Πλέουρα Αναρτήθηκε από Unknown Πέμπτη, Ιουνίου 01, 2017 - 0

Παράξενο καλοκαίρι, έχω την αίσθηση ότι ήρθε. Εκτός κι αν ο Μάης του 2017, μας ψάρωσε με τέτοιο τρόπο, ώστε ορισμένοι να βλέπουμε διστακτικά, σχεδόν καχύποπτα, τον ερχομό του καλοκαιριού, του 2017. Αρχές καλοκαιριού και η ευχή είναι για καλό καλοκαίρι, αλλά αν δεν ακουστεί εκείνο το σχεδόν εκνευριστικό ορισμένες φορές,  τραγούδι του Τζιτζικιού, το καλοκαίρι, δεν έχει μπει για τα καλά. Έχουν έρθει βέβαια τα αρώματα των αντηλιακών, η μυρουδιά του ιωδίου που αναδεύει από τη θάλασσα, έχουν έρθει και κάτι δίμετρες της φυλής των Βίκινγκς στην Πάργα, αλλά εντάξει είναι τα προκαταρκτικά, όλα αυτά. Έτσι τουλάχιστον νομίζω, εγώ... Δεν είναι πάντως λίγες φορές που στο ξεκίνημα του καλοκαιριού, ξεκινούν μια σειρά από υπέροχες καλοκαιρινές περιπέτειες που δε συγκρίνονται με τα καλύτερα ταξίδια της σκέψης και της καρδιάς. Να τα λέμε κι αυτά. Όλη η παραθαλάσσια ζώνη του νομού Πρέβεζας, έχει επιλεγεί από το καλοκαίρι, που εδώ σε μας,  παρουσιάζει ορισμένες από τις καλύτερες παραστάσεις του. Από την Πρέβεζα, τον Μύτικα,  το Κανάλι, την Λυγιά, την Καστροσυκιά, μέχρι την Πάργα κι ακόμα... παραπέρα! Υπάρχει πιο γλυκό κελί από όλη αυτή την απόσταση; και πως να μην ανταποκριθείς σε προσκλήσεις και προκλήσεις του τύπου να διευρύνουμε το κελί μας, όταν όλο αυτό το παραθαλάσσιο κομάτι, είναι μοναδικό;Σε μια εποχή βέβαια παρατεταμένης οικονομικής ύφεσης, μια εποχή των μνημονίων που δεν τελειώνουν ποτέ και τα χαμόγελα έχουν λιγοστέψει, το καλοκαίρι λειτουργεί μόνο ως καταπραϋντικό. Και βέβαια είμαστε στην ευτυχή θέση, ότι δεν έχουν φορολογήσει τις... ακτές μας!  Απίστευτα ενεργιακά τοπία, απίστευτες  φυσικές ομορφιές αλλά μη μένουμε μόνο στην επιδερμίδα, ή την επιφάνεια, γιατί όπως πολύ σωστά μου είχε πει κάποτε, πριν μου παραχωρήσει συνέντευξη, ο συγχωρεμένος ο Λουκιανός "κάτω από την επιφάνεια των πραγμάτων, υπάρχει απίστευτη κρυμμένη ομορφιά.".  Κατά πολλούς το καλοκαίρι είναι ελληνική... υπόθεση, θα συμφωνήσω κατά το ΄'ημισυ, το καλοκαίρι είναι και... Ελληνική υπόθεση. Ώρα να αποτινάξουμε εκείνη τη σκουριά του βαρύ και ασήκωτου χειμώνα και να κάνουμε εκείνη τη βουτιά στα καταγάλανα νερά, τη βουτιά της εξιλέωσης...  Καλοκαίρι είναι και το κορίτσι που φέρνει τα μπλουζ στην πόλη, καλοκαίρι είναι κι εκείνες οι μουσικές που αγαπάμε, όπως και η αγαπημένη μας εκτέλεση του "Summer Wine" Καλό βόλι, καλό μήνα, καλό καλοκαίρι και ... καλή αντάμωση αδέρφια! Κι αυτό το καλοκαίρι, λιωμένο παγωτό...κολλάει; Θα δείξει... 

Διαβάστε Περισσότερα

Θα ανταποκριθείς στο κάλεσμά της; -του Σπύρου Πλέουρα Αναρτήθηκε από Unknown Κυριακή, Απριλίου 23, 2017 - 0

θα ήθελα να κάνω πλάκα, πάνω σ' αυτό, αλλά δεν είναι πλάκα, κόσμος γνωστοί, φίλοι και μη, μου την... είπαν, για το γεγονός ότι έχω καιρό να γράψω editorial στη διαδικτυακή ΤΟΜΗ στην Ενημέρωση. Οκ το δέχομαι, όμως στην έντυπη ΤΟΜΗ στην Ενημέρωση, στην εφημερίδα δηλαδή της οποίας έχω την ευθύνη, τα τελευταία 15 (σε λίγο μπαίνουμε στον 16ο χρόνο των εκδόσεών μας) χρόνια να είμαι εκδότης της, υπάρχει editorial, σε κάθε έκδοσή της, όλα αυτά τα χρόνια. Πάμε λοιπόν,  όχι βέβαια με το... πιστόλι στον κρόταφο για να γράψω editorial εδώ, αλλά με παροτρύνσεις και διαμαρτυρίες που μάλλον μοιάζουν με χάδι. Ναι, έχουμε καιρό να τα πούμε από δω και η μία μεταβατική περίοδος, διαδέχεται την άλλη, ο χρόνος τρέχει με απίστευτους ρυθμούς και φεύγει. Και μαζί του φεύγουν δικοί μας άνθρωποι, στιγμές, κάποιοι άνθρωποι είναι ευτύχημα για μας,  που είναι κάπου αλλού, κάποιοι άλλοι, είναι δυστύχημα, που δεν είναι καν... αλλού! Είναι από δύσκολο έως απίθανο όμως, να αποχωριστείς ανθρώπους, στιγμές, όταν έχουν αποτυπωθεί στο μυαλό και την καρδιά σου, σαν ένα πράγμα, που μοιάζει με τατουάζ. Αυτή η στήλη, αποτελούσε πάντα για μένα ένα τρόπο, ξεκούρασης για να αναπτύσσω τις ... αμπελοφιλοσοφίες μου! Στον πλανήτη ο Κιμ Γιονγκ...ο Τράμπ, στη γειτονιά μας ο Ερντογάν, οι φίλοι μας εταίροι συνεχίζουν την τιμωρητική συμπεριφορά απέναντι στη χώρα. Στον τόπο μας και ιδιαίτερα στη λατρεμένη μου Πάργα, αρχίσαμε τα "Καλό καλοκαίρι" και δεν έχω κρύψει πόσο πολύ αγάπησα από την πρώτη στιγμή την Πάργα και πόσο την αγαπώ, νιώθω ευγνωμοσύνη για την αγάπη που έχω πάρει και παίρνω από τον κόσμο της και χαρίζω όσο περισσότερη αγάπη, μπορώ κι εγώ. Στην Πρέβεζα, πέρασαν οι μέρες της Μεγάλης Βδομάδας και του Πάσχα και πάλι δεν υπήρχε χρόνος, για συναντήσεις κλπ, δυστυχώς. Όμως, τη Δεύτερη μέρα του Πάσχα, ήμουν συνεργός, σε μια γλυκιά εκδίκηση, με μία... έξοδο από τα παλιά.. Μέσα σ' αυτές τις καταστάσεις, οι αντιστασιακοί, ή αν θέλετε οι ... απέναντι, οι..."Περίεργοι" ονειρεύονται διαφορετικά. Ανήκω στη... μειοψηφία που δεν παρακολουθούν survivor? Είναι από τα σκηνικά που μας κάνουν να νιώθουμε ότι σε ένα κόσμο γεμάτο καουμπόηδες, είμαστε οι Ινδιάνοι; Κάπως έτσι. Είμαστε τυχεροί σ' αυτή τη γωνιά του χάρτη, που η φύση ξέρει πολύ καλά να περιποιείται τον εαυτό της κι εμείς να την απολαμβάνουμε και να ζούμε τις φανταστικές μεταμορφώσεις της. Στόχος και πάλι σύμφωνα με τον "Λύκο" η διεύρυνση του κελιού μας. Μα πόσος χώρος υπάρχει τελικά ακόμα, για να κάνουμε διευρύνσεις του κελιού μας; Είναι αυτή η μελωδία, αυτός ο στίχος κι εκείνο το κάλεσμα, είτε σου απλώνει το χέρι είτε σου κλείνει το μάτι πονηρά; Και μιλάμε πάντα για τη Ζωή, όχι για απλή επιβίωση. Λοιπόν; Τι θα κάνεις; Θα ανταποκριθείς στο κάλεσμά της; Πρέπει να αντιληφθείς βέβαια και τη μοναδικότητα των στιγμών, μη φτάσεις στο σημείο να λένε: "Τι έγινε εκείνο το τραίνο που έβλεπε, τα άλλα τραίνα να περνούν" που συνεχίζει να τραγουδά, ο Γιάννης. Ναι και με την χαλαρότητα και την ηρεμία κι εγώ είμαι, όταν όμως έρχονται οι άλλες στιγμές, είναι οι στιγμές για ταξίδι. Και το ταξίδι, είναι ζωή, η ακινησία, είναι θάνατος. Δεν ξέρω γιατί αλλά κάποιες μέρες αυτού του μήνα του Απρίλη, θυμίζουν Οκτώβρη και μου περνά από το μυαλό μια τρομοκρατική (όχι ενέργεια, η-ρε-μεί-στε) σκέψη, ότι θα ακολουθήσει... Νοέμβρης. Όχι πάλι, Παναγία μου,. Πιστεύω ότι έρχονται τα καλύτερα, στη φύση που η ψυχή μας αναπνέει, με κείνα τα στιχάκια που έχουν γράψει διαφορετικοί άνθρωποι, με κείνες τις παρέες που παίρνουν μόνο θετική ενέργεια από τον Βασιλιά Ήλιο, Με κείνες τις μουσικές που δε σταματούν ποτέ, να μας αγγίζουν και να μας συγκινούν. Με εκείνο το τριαντάφυλλο που κράτησες και ένιωσες πόσο απλή είναι η ευτυχία και πόσο τελικά οι άνθρωποι την έχουμε κάνει, να μοιάζει με κάτι τόσο απόμακρο! Καλή αντάμωση. Που; Μακάρι να'ξερα! Μην αγχώνεστε, γιατί η ζωή δεν είναι τίποτε άλλο παρά αυτό, που σου συμβαίνει, ενώ κάνεις άλλα σχέδια.  Καλή τύχη αδέρφια... <3

Διαβάστε Περισσότερα

Σαν το παρατεταμένο γέλιο, ενός μικρού παιδιού… του Σπύρου Πλέουρα Αναρτήθηκε από Unknown Τρίτη, Ιανουαρίου 03, 2017 - 0

Έτσι να είναι η χρονιά που μετρά τις πρώτες της μέρες, αυτή είναι η ευχή μου, για όλους και όλες εσάς. Όσες δυσκολίες κι αν προκύψουν ποτέ μη βρεθείτε στη φάση, να απελπιστείτε, οι δυσκολίες να σας κάνουν ακόμα πιο μαχητικούς, ακόμα πιο μαχητικές και να ξεπερνάτε με χαμόγελο και αισιοδοξία, ακόμα κι αν δε βγαίνει ούτε με…δόλωμα, τα εμπόδια που σας παρουσιάζονται στη ζωή σας. Όπως λοιπόν ένα μικρό παιδάκι γελάει με την καρδιά του συνεχόμενα και παρατεταμένα, μέσα από ένα παιχνίδι που του αρέσει πολύ, αυτή είναι η ευχή μου για όλους και όλες εσάς, για τη νέα χρονιά. Να είναι έτσι το 2017, για όλους και όλες εσάς. Και μην ξεχνάτε όσο είμαστε ενωμένοι πάντα θα είναι πιο εύκολες οι μάχες, το να είμαστε διαιρεμένοι και σκόρπιοι, βολεύει αυτούς που εύκολα χαρακτηρίζονται ως «Δυνάστες» του λαού μας. Επίσης βολεύει αυτούς που προφανώς, δεν έχουν καταλάβει και ακολουθούν μοναχικούς και μη αποτελεσματικούς δρόμους. Το σίγουρο είναι ότι πλέον έχουμε γίνει μια μεγάλη μάζα, αν είμαστε και ενωμένοι σαν γροθιά, θα τα καταφέρουμε. Μαχόμαστε, αντέχουμε, διεκδικούμε, συνεχίζουμε… Καλό βόλι αδέρφια, νικάμε! Προς όλους εσάς σας εύχομαι τύχη, υγεία, οικογενειακή και προσωπική ευτυχία και βέβαια ούτε από το 2017, θα λείψει η προτροπή μου: Να σκέφτεστε θετικά. Και μετά τις Χριστουγεννιάτικες μέρες, περάσαμε πλέον στις Αποκριάτικες μέρες, αφού η περιοχή μας λόγω Καρναβαλικού Κομιτάτου, είναι σαφώς ευνοημένη. Σε μια περίοδο που πριν χρόνια ήταν νεκρή από πολλές απόψεις, έρχεται και φέτος το Καρναβαλικό Κομιτάτο Πρέβεζας, με μεγαλύτερο δυναμισμό από κάθε άλλη φορά, για να δώσει πολυχρωμία, ελπίδα, κέφι, χαμόγελα, να τονώσει τον πολιτισμό και την τοπική οικονομία της περιοχής μας. Στην πιο δύσκολη για πολλές άλλες περιοχές, περίοδο. Συμμετέχετε στις εκδηλώσεις του Κομιτάτου, από τον κρυμμένο θησαυρό, μέχρι τις τελετές. Στηρίξτε αυτή την προσπάθεια με όλες σας τις δυνάμεις, που γίνεται με κύριο σκοπό να στηρίξει τον ίδιο τον τόπο μας. Δημιουργήστε το δικό σας αποκριάτικο γκρουπ και καλέστε φίλους και φίλες να συμμετέχουν και να ζήσουν ξεχωριστή εμπειρία. Κοινοποιήστε, διαδώστε τις εκδηλώσεις και το Αποκριάτικο μεγαλείο του Κομιτάτου και προσκαλέστε και φίλους και φίλες σας, από άλλα μέρη της χώρας, να είναι εδώ το τελευταίο τριήμερο ή και τετραήμερο της Αποκριάς, για να ζήσουν αυτές τις μοναδικές, αυτές τις υπέροχες Αποκριάτικες στιγμές. Εμείς πλέον εκτός από Καλή χρονιά, ευχόμαστε Καλή Αποκριά, σε όλους και σε όλες! 

Διαβάστε Περισσότερα

Χαρούμενες γιορτές σε όλους και σε όλες με υγεία- Του Σπύρου Πλέουρα! Αναρτήθηκε από Unknown Σάββατο, Δεκεμβρίου 24, 2016 - 0

Σαν νεράκι κυλάει ο χρόνος και σε ορισμένες περιπτώσεις σαν ανεμοστρόβιλος που σαρώνει τα πάντα στο πέρασμά του και μέσα του τυλίγει και βρωμιές και ακαθαρσίες και βλαβερές καταστάσεις. Δεν είναι καλός μύλος, όμως τα αλέθει όλα. Αυτές τις μέρες, το μυαλό μου στέκεται και στους γονείς μου, που έχουν φύγει από τη ζωή και μου λείπουν. Η απουσία τους είναι τόσο δυνατή που κάνει το μυαλό και την καρδιά μου να τρέχουν πίσω στο χρόνο και να θυμούνται κάποια άλλα Χριστούγεννα, κάποια άλλη πρωτοχρονιά, κάποια άλλη γιορτή των Φώτων. Σε κάθε περίπτωση εσείς που οι δικοί σας είναι στη ζωή, συνεχίστε με κάθε τρόπο να τους δείχνετε την αγάπη σας. Είναι τεράστια η διαφορά το να τους έχετε μαζί σας, από το να τους έχετε σε φωτογραφίες. Μου λείπει εκείνη η σκηνή (ακόμα και μεγάλος πριν 3-4χρόνια) η μητέρα μου να είναι στο παράθυρο, εγώ να πηγαίνω προς το σπίτι και να τις στέλνω φιλιά και να μου το ανταποδίδει! Το ίδιο είναι βέβαιο ότι λείπει και στα αδέρφια μου τη Νανά και τον Νίκο, που πάντα είμαστε αγαπημένοι. Όμως οι δικοί μας άνθρωποι παρόλο που δεν τους βλέπουμε, στην πραγματικότητα δεν έχουν φύγει, είναι τα καλά μας πνεύματα και είναι δίπλα μας. Επαναλαμβάνω, ακόμα κι αν δεν τους βλέπουμε. Βασικό για τις γιορτές αυτές και έπειτα είναι η τύχη και η υγεία, όλα τα υπόλοιπα έπονται, κατ' εμένα. Αυτό που θέλω να ευχηθώ γι' αυτές τις γιορτές αλλά και μετά από αυτές, είναι λιγότερο - αν γίνεται και καθόλου-πόνο για τους συνανθρώπους μας που υποφέρουν. Μετά τις γιορτές, η Άνοιξη να έρθει στην κυριολεξία κάπου εκεί στον... Απρίλη. Οι τιμωρητικές συμπεριφορές από τους δήθεν συνεταίρους μας, να εκλείψουν και επιτέλους με ανθρωπιά να αντιληφθούν τι έχει συμβεί σ' αυτή τη χώρα, τα τελευταία 8 χρόνια! Να αντιληφθούν το γεγονός ότι είχαμε ρεκόρ αυτοκτονιών, το γεγονός ότι η ανεργία σάρωσε και η κατάθλιψη το ίδιο, να αντιληφθούν ότι ένας λαός δυστυχισμένος, προσπαθεί να επιβιώσει σαν μια βαρκούλα εν μέσω τρικυμίας, στο πέλαγος! Είμαι από τους ανθρώπους που δεν το βάζουν ποτέ κάτω, πολλοί προσπάθησαν με αθέμιτα μέσα να με εξαφανίσουν από το χάρτη, αλλά όχι μόνο απέτυχαν, με βλέπουν και να εξελίσσομαι και μάλιστα σε πολύ δύσκολες εποχές. Μαχόμαστε, διεκδικούμε, αντέχουμε, είναι το τρίπτυχο, φίλες και φίλοι! Εύχομαι σε σας και τις οικογένειές σας, χαρούμενες γιορτές με τύχη και υγεία. Και μην ξεχνάτε όπως έλεγε κι ένας φίλος μου από  την Αγιά της Πάργας "Οι Παλαιστίνιοι πεθαίνουν όρθιοι" με το βάζετε ποτέ κάτω. Δεν υποχωρούμε, συνεχίζουμε τις μάχες και κάποια στιγμή, θα νικήσουμε! Σας αγαπώ πολύ και το ξέρετε!

Διαβάστε Περισσότερα

Δεκέμβρης είναι, προσπάθησε να χαρείς μαζί του- του Σπύρου Πλέουρα Αναρτήθηκε από Unknown Παρασκευή, Δεκεμβρίου 02, 2016 - 0

Να' τος κι ο Δεκέμβρης, σιγά μη δεν έρχονταν. Ήρθε και μαζί του οι θερμοκρασίες άρχισαν να πέφτουν, όπως όταν σε ένα πάρτι, σβήνουν ξαφνικά τα φώτα και αιφνιδιάζουν τον κόσμο. Κανονικά δεν θα' πρεπε. Δεκέμβρης ο μήνας των εορτών και μιλάω με πολύ κόσμο, που ειδικά τα μνημονιακά χρόνια που ζούμε, από το 2009 και μετά, νιώθει την κατάθλιψη αυτών των γιορτών  να πέφτει σαν αστροπελέκι και να του τσακίζει τις θετικές σκέψεις. Δεν αμφισβητώ τα γεγονότα, πως θα μπορούσα άλλωστε, όμως συνηθίζω να γράφω σε τέτοια κείμενα, ότι η υποταγή και ο συμβιβασμός σε τέτοιου είδους καταστάσεις είναι μιζέρια και η ζωή είναι πολύ μικρή για να είναι μίζερη. Ακόμα και στην τραγικότητα πολλών στιγμών, με τις οποίες χάνεται ο κόσμος κάτω από τα πόδια μας, ακόμη κι εκεί μια μικρή λάμψη αισιοδοξίας υπάρχει, ακόμη και εκεί μια ματιά στον ουρανό, κάπου υπάρχει το τυχερό (και όχι απαραίτητα) αστέρι για να κάνεις την ευχή σου. Τώρα αν αυτή η ευχή σου εκπληρωθεί, αυτό είναι σίγουρα μια άλλη υπόθεση. Δεκέμβρης είναι και μπορεί να μην έχετε την τύχη, να περπατήσετε τους δρόμους της Νέας Υόρκης, ή σε κάποια μεγάλη πρωτεύουσα του κόσμου, που τα Χριστούγεννα είναι σκέτη μαγεία, όμως όπως έλεγε κάποτε ένας φίλος παντού είναι ωραία, αρκεί να ξέρεις να τη ζεις. Ακόμα κι αν οι της δημοτικής αρχής προσπαθούν να μας πείσουν ότι η Πρέβεζα, είναι χωριό, κεντρική, πλατεία Χριστουγεννιάτικο χωριό κλπ. Ακόμα και σ' αυτές τις νοοτροπίες μείνετε σταθερά απέναντι και βάλτε ψηλά τον δείκτη ικανοποιήσεώς σας, εκεί που πρέπει. Μη βολεύεστε με την κακομοιριά που προσπαθούν να σας σερβίρουν. Η μεγαλύτερη παγίδα είναι αυτή, να πέσετε στο ύφος και το ήθος (;) που προσπαθούν δήθεν να περάσουν ορισμένοι αλλά δεν θα τα καταφέρουν ποτέ. Κι αυτό πολύ απλά, γιατί για καλή τύχη όλων μας, η Πρέβεζα διαθέτει το μεγαλύτερο Καρναβάλι στην Ήπειρο και την Αιτωλοακαρνανία, τόσο από πλευράς εκδηλώσεων όσο και συμμετοχών και είναι το Καρναβάλι που διοργανώνει στην Πρέβεζα, το Καρναβαλικό Κομιτάτο. Και το Κομιτάτο είναι η αιτία που η Πρέβεζα, εύστοχα αποκαλείται από ορισμένους, η Αποκριάτικη πρωτεύουσα της Ηπείρου!  Ήδη τα πρώτα γκρουπ έχουν κάνει την εμφάνισή τους και αναμένεται μεγάλος πανικός και φέτος, το ερώτημα απλά που υπάρχει στους διοργανωτές, είναι αν και φέτος θα έχουμε κατάρριψη ρεκόρ συμμετοχών, η εκτίμησή μου με βάση τα όσα ξέρω μέχρι τώρα, προβλέπω απίστευτα γεγονότα και καταστάσεις. Μια εποχή που προ Κομιτάτου για την Πρέβεζα και τον υπόλοιπο νομό, ήταν σχεδόν νεκρή, μπαίνει νωρίς σε ρυθμούς Καρναβαλιού και παρασέρνει γλυκά χιλιάδες κόσμου, που θέλουν να ζήσουν τη μαγεία των πολύχρωμων στιγμών, που απλόχερα χαρίζει το Κομιτάτο. Του Αγίου Ιωάννη στις 7 Γενάρη φέτος, ξεκινά το παιχνίδι του "Κρυμμένου θησαυρού" και 14 Γενάρη, το Καρναβαλικό Κομιτάτο Πρέβεζας, κόβει την πρωτοχρονιάτικη πίτα του! Δεκέμβρης είναι προσπάθησε να χαρείς μαζί του, ακόμα κι αν δεν τα καταφέρεις, μη μασάς, έρχονται αμέσως μετά, οι μέρες της πολυχρωμίας. Πολλές ευχές για ότι κι αν κάνετε καλό μήνα και καλό χειμώνα, σε όλους και σε όλες! 

Διαβάστε Περισσότερα

Για να σε δούμε και σένα, βρε Νοέμβρη...-Του Σπύρου Πλέουρα Αναρτήθηκε από Unknown Τετάρτη, Νοεμβρίου 02, 2016 - 0

Μα δεν υπάρχει μια περίοδος τα τελευταία τουλάχιστον 6-7 χρόνια που να μην μπορεί να χαρακτηριστεί ως μεταβατική. Περιμένοντας απλά τα πράγματα να πάνε προς το καλό, αλλά να μην υπάρχει έστω μια χαραμάδα που να επιτρέπει στην επιθυμία αυτή, να γίνει πραγματικότητα. Εδώ δεν πιάνουν οι κατάρες, δεν πιάνουν οι ευχές; Κάπως έτσι. Νοέμβρης και κάποιοι φίλοι απτόητοι, συνεχίζουν τα μπάνια τους στη θάλασσα, ενώ εγώ τα σταμάτησα 25 Σεπτέμβρη που έτυχε να αρρωστήσει ο 26 μηνών γιος μου. Βλέπω τον Λάμπρο, το αγγελούδι μου και αναρρωτιέμαι σε τι κόσμο ήρθε. Σε ποια χώρα βέβαια, γιατί σε άλλες χώρες της Ευρώπης, η κατάσταση είναι σαφώς καλύτερη. Έμαθα για τον Κωστάκη, εντελώς τυχαία (πως τα φέρνει η ζωή...) με τον οποίον έχουμε χαθεί για 14 περίπου χρόνια, ότι την παλεύει στη Βρετανία και οι ευχές μου πάντα είναι για ότι καλύτερο. Πάντα με αγάπη και καλή προαίρεση. Τόσος κόσμος έχει φύγει από αυτή τη χώρα και καλά έκανε, γιατί η κατάσταση ολοένα και χειροτερεύει. Νόμος της φύσης είναι η ακμή και νόμος της φύσης, η παρακμή. Όπως δεν μπορεί μια κατάσταση να ακμάζει συνεχώς, έτσι δεν μπορεί να παρακμάζει κιόλας, κάποια στιγμή, παίρνει τα πάνω της... Όμως εδώ πιστεύοντας ότι έχουμε πιάσει πάτο, στη συνέχεια ανακαλύπτουμε ότι έχει κι άλλο πάτο και το άχαρο αυτό ταξίδι, συνεχίζεται... Εδώ έχει ηλιοφάνεια και η θερμοκρασία φτάνει και τους 15, άραγε τι καιρό να έχει στη Στοκχόλμη, στο Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη; Άντε βρε Νοέμβρη που σουλατσάρεις κάθε φορά ανάμεσα από το Φθινόπωρο και το χειμώνα, κουβαλάς καμια ελπίδα μαζί σου; Ή τσάμπα κάνουμε ευχές στα αστέρια; Είμαι συλλέκτης, μαζεύω το πιο σκληρό και άγριο πράγμα του κόσμου: Στιγμές!Όταν έχω αυτό τον ξαφνικό πόθο να πετάξω και δεν έχω που να... πετάξω, κρύβομαι στη συλλογή μου! Σχεδιάζοντας την βραδυνή μου εκπομπή "Νυχτερινός Επισκέπτης" στο γνωστό πλέον Ιντερνετικό ραδιόφωνο www.stathmosprevezas.gr γράφω το σημερινό κειμενάκι. Το διαδίκτυο και ο Σταθμός Πρέβεζας, είναι ο τρόπος για να αποδράσω και να ταξιδέψω, εκεί που με περιμένουν όλες οι πόλεις που ονειρεύτηκα. Νέα Υόρκη, Στοκχόλμη, Λονδίνο. Θα μου στέλνουν τους ήχους τους μέσα σπό το ιντερνετ κι εγώ τους δικούς μου, σε μια εποχή που όλα τα ταξίδια είναι κοντινά και εύκολα. Ίσως σε κάποιο μέρος του κόσμου, κάποιος μέσα από το διαδίκτυο ακούει την εκπομπή από την Πρέβεζα, μια τόσο μακρινή πόλη γι' αυτόν, όσο μακρινή και για μένα! Καλό Νοέμβρη, πολλές ευχές για ότι κι αν κάνετε! 

Διαβάστε Περισσότερα

Λένε ότι ο Οκτώβρης, είναι φτωχός στα δώρα του- του Σπύρου Πλέουρα Αναρτήθηκε από Unknown Σάββατο, Οκτωβρίου 01, 2016 - 0

Ο Χρόνος θα συνεχίσει αυτό το ατέλειωτο ταξίδι του, με ιλιγγιώδη ταχύτητα, σαν αστραπή έφυγαν οι καλοκαιρινοί μήνες και μας βρήκε ο Οκτώβρης, να προσπαθούμε να σταθμίσουμε, τι δεν προλάβαμε να κάνουμε, τι δεν προλάβαμε να ξεστομίσουμε και σε τι δεν είμασταν προετοιμασμένοι, να αντιμετωπίσουμε. Για τον Οκτώβρη παρά την μελαγχολία που σερβίρει άλλοτε διακριτικά κι άλλοτε πολύ χύμα και κυνικά, θα έλεγα, μπορεί να λένε ότι είναι φτωχός στα δώρα του, όμως είναι ο μήνας που κρύβει στα σπλάχνα του το σπόρο, που θα ανθίσει την άνοιξη. Ποιητές, Ζωγράφοι κι άλλοι Καλλιτέχνες εμπνέονται τον Οκτώβρη και δημιουργούν. Βέβαια με τις θερμοκρασίες να μην έχουν πιάσει πάτο, ακόμη φοριούνται τα καλοκαιρινά ανάλαφρα ρούχα, ενώ δεν είναι λίγοι εκείνοι οι φίλοι και εκείνες οι φίλες που συνεχίζουν τα μπάνια, στη θάλασσα. Ο Οκτώβρης που μας έκανε ποδαρικό με ζέστη και ηλιοφάνεια, είναι ένας μήνας, για τον οποίον οι απόψεις διίστανται για το αν είναι καλός ή όχι!  Σε κάθε περίπτωση, κάθε μήνας και κάθε εποχή, του χρόνου, έχουν τις δικές τους ομορφιές. Αξίζει πάντως να σημειωθεί ότι ο Οκτώβρης σύμφωνα με την "αριθμολογία", είναι ο μήνας που παρακινεί και ευνοεί τα νέα ξεκινήματα. Καλό μήνα, πολλές ευχές για ότι κι αν κάνετε!

Διαβάστε Περισσότερα

wake me up, when september ends... του Σπύρου Πλέουρα Αναρτήθηκε από Unknown Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 01, 2016 - 0

Πρώτα απ' όλα καλό μήνα, καλό φθινόπωρο σε όλους και σε όλες. Με τη βοήθεια του...καιρού βέβαια μπορεί ακόμη να επιτευχθεί μια τρόπον τινά μικρή καλοκαιρινή παράταση, άλλωστε δεν θα πρέπει να μας διαφεύγει, ότι τα καλύτερα μπάνια, είναι αυτά του Σεπτέμβρη. Τα "Καλό χειμώνα" που εύχονται πρόωρα ορισμένοι, κουβαλούν μαζί τους και μια μικρή κατάθλιψη, αλλά και μια μελαγχολία. Τα δύο επόμενα Σαββατοκύριακα του Σεπτέμβρη, αναμένονται... καλοκαιρινά, είπαμε, αρκεί ο καιρός να είναι φιλικός, να είναι σύμμαχος. Ήδη οι αναχωρήσεις των φοιτητών μας, στα μέρη που σπουδάζουν είναι γεγονός, όταν θα αρχίσουν και τα σχολεία, τότε θα λέμε πια, για τα καλά: "Κάθε κατεργάρης στον πάγκο του". Ο Αύγουστος διστακτικά λίγο, έδωσε τη σκυτάλη στον Σεπτέμβρη, ο οποίος σαν να βαριόταν να την παραλάβει και να συνεχίσει και αφήσε στην αρχή του, το πρόγραμμα του Αυγούστου, να παίζει... "Τον Αύγουστο που μου χρωστάς τον ξέχασες, σ' απόσταση αναπνοής και μ' έχασες κι αυτό το καλοκαίρι χαραμίστηκε κι η αγάπη μας βυθίστηκε. Το Αυγουστιάτικο φεγγάρι δεν το βρήκαμε πιο νωρίς ήρθε ο Σεπτέμβρης και χαθήκαμε. Πως χωρίσαμε με τόση ευκολία, φθινόπωρο, θα πει μελαγχολία." Τραγουδούσε κάποτε ο αείμνηστος Δημήτρης Μητροπάνος κι αν ανήκετε στην κατηγορία με παρόμοιο mood, μην πτοείστε, πολλά παιχνίδια στην άμμο, ολοκληρώνονται στο Σεπτέμβρη και συνεχίζονται. Η καλοκαιρινή περιπέτεια, μπορεί να έχει συνέχεια και να φτάσει από την Πλατωνική της διάσταση, στην ολοκλήρωσή της, αρχές Σεπτέμβρη, αρχές φθινοπώρου κι ενώ τα φύλλα από τα δέντρα, δεν θα έχουν αρχίσει να πέφτουν. Πολλές ευχές για ότι κι αν κάνετε φίλες και φίλοι και προσέξτε κάντε οτιδήποτε, αρκεί να μην αφήνετε σημάδια. Σεπτέμβρης με υψηλές θερμοκρασίες; Προσοχή στον καυτό ήλιο και οτιδήποτε άλλο, καυτό κυκλοφορεί  ;)

Καλή τύχη αδέρφια!!!  

Διαβάστε Περισσότερα

Αύγουστε καλέ μου μήνα- του Σπύρου Πλέουρα Αναρτήθηκε από Unknown Τετάρτη, Αυγούστου 03, 2016 - 0

Και μπαίνει το καλοκαίρι, στα ενδότερά του και παρά την διστακτικότητα στην κατανάλωση λόγω κρίσης από τους Έλληνες που παραθερίζουν στην παραθαλάσσια περιοχή μας, ας αφήσουμε την καλοκαιρινή αύρα, να μας οδηγήσει αυτή εκεί που θέλει. Στους δρόμους κυκλοφοριακός πυρετός, νεύρα μουτζώματα, γαλλικά, Ειρήνη αδέρφια! Καλοκαίρι είναι και μάλιστα μέσα στον Αύγουστο, στα καλύτερά του δηλαδή και συν τοις άλλοις, είμαστε τυχεροί, γιατί ζούμε σε μια περιοχή που έχει υπέροχες καλοκαιρινές μεριές στη φύση, αλλά και υπέροχα καλοκαιρινά στέκια. Είναι η εποχή που από το μυαλό πρέπει να φεύγουν όσα μας απασχολούν όλο το προηγούμενο διάστημα του χρόνου και η χαλάρωση να είναι τέτοια, που νας μας βοηθά στο να ανακτήσουμε και ψυχικές δυνάμεις. Μέσα σε όλη τη βοή, αυτό που δεν βλέπουμε (και θα θέλαμε πολύ να δούμε) είναι τα τα αγαπημένα μας πνεύματα, μπορεί να μην τα βλέπουμε, αλλά υπάρχουν και είναι κοντά μας. Μπορεί να λυπόμαστε που δεν τα βλέπουμε, αλλά αυτά είναι δίπλα μας. Καλοκαίρι είναι κι ας αφήσουμε τα χειμωνιάτικα κλισέ εκεί που τους πρέπει, στο περιθώριο. Ας τα αφήσουμε στη σκόνη, ενός δρόμου που έχουμε προσπεράσει κι ας κάνουμε εκείνες τις βουτιές του εξαγνισμού, στις υπέροχες παραλίες που έχει ο νομός μας, από τον δήμο Πρέβεζας, μέχρι τον δήμο Πάργας. Ας αφήσουμε να μας παρασύρει η θάλασσα μέχρι εκεί που η καλοκαιρινή περιπέτεια πάντα κλείνει το μάτι πονηρά και μας απλώνει το χέρι. Θα την ακολουθήσεις ή βαριέσαι και μόλις φύγει το καλοκαίρι, θα αυτομαστιγώνεσαι λες και έχεις κάνει τη βαρύτερη αμαρτία του κόσμου; Καλοκαίρι είναι βέβαια για όλο τον κόσμο και μάλιστα Αύγουστος κι ο Αύγουστος για μας, είναι ένας μήνας που τον περιμένουμε κάθε χρόνο πως και πως, για να κατεβάσουμε το διακόπτη, από την εργασία. Γι' αυτό ότι ανεβαίνει από την διαδικτυακή ΤΟΜΗ στην ενημέρωση, θα ανεβαίνει σε χαλαρούς ρυθμούς, ενώ η εφημερίδα ΤΟΜΗ στην ενημέρωση, έχει πάει ήδη... διακοπές! Μαζί με την αγάπη μου και τις ευχές μου για ότι καλύτερο στο υπόλοιπο του καλοκαιριού, σας συνιστώ ότι δεν προλάβατε να κάνετε το προηγούμενο διάστημα, προλαβαίνετε τώρα. η μυρωδιά του ιωδίου, μαζί με τις καλοκαιρινές γεύσεις εικόνες και επιθυμίες θα συνθέσουν για μια ακόμη φορά, το πιο εκρητικό κοκτέηλ. Απόλυτα καλοκαιρινό καυτό και δροσερό μαζί. Καλή τύχη αδέρφια και καλό βόλι, εκεί που έχετε βάλει σημάδι από καιρό...See you... 

Διαβάστε Περισσότερα

Ξέρω μια πόλη, σταγόνα στον Ωκεανό- του Σπύρου Πλέουρα Αναρτήθηκε από Unknown Δευτέρα, Ιουνίου 06, 2016 - 0

Κι ο Ιούνης του 2016, ήρθε έχει βαδίσει τις πρώτες μέρες του, μακριά ίσως από τη γνησιότητα του καλοκαιριού, αλλά σχεδόν πάντα, δεν είναι έτσι ο Ιούνης, ή όχι; Καμια φορά εμφανίζει και σύννεφα που σε καμία περίπτωση, δεν συγκρίνονται με τα σύννεφα, στις καρδιές των ανθρώπων, την εποχή, που ζούμε. Άσχημες ειδήσεις, τραγικές, ξαφνικές και αναπάντεχες απώλειες ανθρώπων και η ζωή συνεχίζεται με έναν δυσνόητο τρόπο. Σαν να σέρνει υπάρξεις και ψυχικές καταστάσεις να συνεχίσουν, με απρόβλεπτο και άγνωστο προορισμό. Μήπως ο τελικός προορισμός, δεν είναι γνωστός; Στον Ιούνη του 2016, βαδίζει και μια μικρή πόλη, σταγόνα στον Ωκεανό, η Πρέβεζα, όπως λέει στο γνωστό τραγούδι του( Μικρή μου πόλη) ο Κώστας Αντύπας. Χωρίς να ξεχωρίζει όπως όλοι θα θέλαμε, από τα κοινότυπα και τα τετριμμένα, του ευρύτερου τόπου μας, χωρίς εκρήξεις χαράς, αλλά με μια αίσθηση ανυπομονησίας ότι που θα πάει, τα "Καλύτερα" θα μας συναντήσουν στο δρόμο. Άργησαν πολύ, έστω και καθυστερημένα θα έρθουν. Κι αυτή είναι και η ελπίδα (κρυφή και φανερή) κόσμου, που το βλέπεις στο βλέμμα του, στο διστακτικό του χαμόγελο. Δεν ξέρω γιατί αλλά όταν βλέπω παλιές φωτογραφίες της Πρέβεζας (Αυτή την κατέβασα από το Prevezainfo.gr του φίλου Μάκη Μπενετάτου), μελαγχολώ. Και φωτογραφίες από εποχές που δεν είχαμε γεννηθεί καν και οι καταστάσεις ήταν ακόμη πιο δύσκολες. Σκέφτομαι πόσο δύσκολα θα ζούσαν οι γονείς μου (που έχουν φύγει από τη ζωή), πριν μεταναστεύσουν για τη Σουηδία και τόσοι άνθρωποι που έζησαν σε μια πόλη, που σε ορισμένες φωτογραφίες μπορεί να μοιάζει γραφική, αλλά δείχνει και έρημη και απροστάτευτη. Δεν θέλω ούτε σαν αστείο, να πιστέψω ότι τέτοιες στιγμές, θα ζήσουν αυτή την εποχή, συμπολίτες μας. Αυτό που με παρηγορεί, είναι η διάθεση των νέων παιδιών, ιδιαίτερα των φοιτητών μας, που είναι σε πιο συνειδητοποιημένη ηλικία. Βλέπεις μια δίψα για ζωή, τα μάτια τους βγάζουν φωτιές, το αίμα τους βράζει. Αυτά τα παιδιά, είναι η ελπίδα για το καλύτερο αύριο του τόπου μας, είναι κάτι που πολλοί το λένε και πολλοί το σκέφτονται. Από την άλλη όμως, αναλογίζεται κανείς σε τι κόσμο και σε τι καταστάσεις, θα κληθούν αυτά τα παιδιά να δώσουν τις μάχες τους, γιατί είναι βέβαιο ότι οι καταστάσεις ολοένα και χειροτερεύουν. Πάμε πάλι; Μετά την παρακακμή, θα έρθει και η ακμή; Καλό καλοκαίρι αδέρφια, που θα πάει θα... ξημερώσει, αρκεί να μη μας ξενερώσει κι άλλο. Και κλείνω το σημερινό editorial, με τους στίχους από το τραγούδι του Κώστα Αντύπα, για την Πρέβεζα: Ξέρω μια πόλη ερωτική μέχρι θανάτου
Ύμνο δε γνώρισε ποτέ 
Λιώνει κατάφωτη το βράδυ του σαββάτου 
Την ομορφιά της ξεπουλάει στον καφενέ

Απ το Ιόνιο στο αιώνιο με πηγαίνει
Με διώχνει και μ ακολουθεί
Όταν τη βρίζω η αγκαλιά της με ζεσταίνει 
Κι όταν τη νιώθω μ απωθεί

Χάθηκες μικρή μου πόλη
Σταγόνα στον ωκεανό
Ψέματα σου λένε όλοι
ότι ζεις στον τόπο αυτό

Ξύπνησες μονάχη μόνη
Μεθυσμένη με κοιτάς
Εγώ μένω εσύ φεύγεις 
Κι από μακριά γελάς

Σαν από χρόνια ξεχασμένη σε κελάρι
Καλά κρυμμένη μουσική
«ο ελαιώνας γύρω η θάλασσα κι ακόμη...»
ακόμη ψάχνεις το γιατί

Ξέρω μια πόλη ερωτική μέχρι θανάτου
Ύμνο δε γνώρισε ποτέ
Μια σφαίρα κρύβει ο ποιητής μες την καρδιά του
Τη ρετσινιά της κουβαλάμε ρεφενέ

Διαβάστε Περισσότερα

Ο Μάης που θυμίζει άλλη... εποχή και οι αέναοι εραστές του ονείρου-του Σπύρου Πλέουρα Αναρτήθηκε από Unknown Σάββατο, Μαΐου 21, 2016 - 0

Κάτι από Λονδίνο, αλλά και από την Πάτρα των φοιτητικών μου χρόνων, θύμιζε και η Πρέβεζα, αλλά και πολλά μέρη της Ελλάδας, αυτές τις μέρες, μέσα Μάη με τις συνεχιζόμενες βροχοπτώσεις. Δεν ξέρω γιατί αλλά ειδικά αυτή την εποχή, οι συγκεκριμένες καιρικές συνθλήκες μου δημιούργησαν ένα ψυχοπλάκωμα, που το πάθαινα από μικρός όταν είχε τέτοιο καιρό. Ίσως γιατί, χάναμε και τις εκδρομές στο σχολείο, όταν έβρεχε και μπορεί να με επηρέασε και να μου έχει αφήσει και μετέπειται σημάδια. Αυτός ο Μάης στα μέσα του θυμίζει άλλη εποχή, αλλά το πιο πιθανό είναι να μας αποζημιώσει προς το φινάλε του. Μετά την Παλίρροια, τη θέση παίρνει η γαλήνη και μετά το σκοτάδι το φως, μετά τις βροχές, ο απόλυτος Βασιλιάς είναι ο ήλιο και μιλάω για τον στοργικό, τον χαδιάρη ήλιο, όχι για τον ενοχλητικό και τον εχθρικό, γιατί υπάρχει κι αυτός. Στο νομό Πρέβεζας είμαστε και ακόμα και στα παντός είδους σκοτάδια, υπάρχουν εκείνες οι ιδέες ευτυχώς που ξεπηδούν σαν πυγολαμπίδες και δίνουν λίγο φως, με εντυπωσιακό τρόπο. Είναι οι άνθρωποι που πασχίζουν να δημιουργήσουν, να προσθέσουν στον πολιτισμό μας, βάζοντας το δικό τους λιθαράκι, μοιάζουν με τους αέναους εραστές του ονείρου. Ένα όνειρο που μπορεί να μην έλθει ποτέ, όμως κανένας αγώνας δεν χάνεται, μόνο αυτός, που δεν θα δοθεί. Δεν ξέρω πότε θα γίνει η συνάντηση με κείνη την παρέα που αφιέρωσε πολύ χρόνο, για να γίνουν μια σειρά από εκδηλώσεις και τις απόκριες γενικώς (πιστεύω δεν θα αργήσει), όμως είναι όλοι τους παιδιά- διαμάντια και μιας κι ένας από αυτούς την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, έχει την ονομαστική του εορτή, ας μου επιτραπεί να του ευχηθώ μέσα από αυτό το κειμενάκι: "Χρόνια πολλά Κώστα Προβατά". 

Διαβάστε Περισσότερα

Ζωγράφισε στον τοίχο, μια πόρτα κι έφυγε-του Σπύρου Πλέουρα Αναρτήθηκε από Unknown Παρασκευή, Μαΐου 20, 2016 - 0

"Σαν τον τρελό, που κλειδωμένος στο κελί του, ζωγράφισε μια πόρτα κι έφυγε." Αυτή τη ρήση του Τάσου Λειβαδίτη, είδα σε ένα ποστ του φίλου Δημήτρη Παπαγεωργίου και με οδήγησε στο να γράψω αυτό το editorial. Η αλήθεια είναι ότι κάποιοι άνθρωποι, έχουν ροπή στις τοξικές σχέσεις. Οι χειραγωγοί ποτέ δεν αναλαμβάνουν την ευθύνη των πράξεών τους, μονίμως φταίει κάτι που εσείς κάνατε ή είπατε. Και το χειρότερο είναι πως σας κάνουν να πιστεύετε ότι όντως ευθύνεστε. Σε μία τοξική σχέση ο σύντροφος ή η σύντροφος, μονίμως βρίσκεται ένα βήμα παραπάνω από σας. Είχατε μια κακή μέρα στη δουλειά; η δική του/της, ήταν πάντα χειρότερη. Γι' αυτό δεν θα σας παρηγορήσει, αλλά θα συνεχίζει να μιλά για το δικό του/της δράμα. Η κυρία Χέηζ προτείνει να καλλιεργήσετε την εσωτερική σας γαλήνη, να αμφιβάλλετε για καθετί που σας λέει. Δημιουργήστε γύρω σας μια νοερή ασπίδα προστασίας που δεν θα επιτρέπει να σας πληγώνουν οι συμπεριφορές, αλλά το το καλύτερο είναι να βρείτε μια πόρτα και να φύγετε σαν τον τρελό του Τάσου Λειβαδίτη που κλειδωμένος στο κελί του ζωγράφισε μια πόρτα κι έφυγε. Σ' αυτή τη φυγή, θα αποδράσετε από όλα αυτά που σας βασανίζουν κάθε μέρα, θα γλιτώσετε από το καθημερινό σας μαρτύριο και θα γαληνέψει η ψυχή σας. Όταν διαπιστώσετε ότι βιώνετε ότι βιώνετε σε μία σχέση που είναι τοξική, η απόδραση είναι μονόδρομος. 

Διαβάστε Περισσότερα

Στη μνήμη, ενός σπουδαίου ανθρώπου- Του Σπύρου Πλέουρα Αναρτήθηκε από Unknown Σάββατο, Μαΐου 07, 2016 - 0

Χρόνια τώρα... η ζωή δεν είναι τίποτε άλλο, παρά αυτό που σου συμβαίνει, ενώ κάνεις άλλα σχέδια. Τι κι αν ονειρεύεσαι, τι κι αν σχεδιάζεις, τι κι αν προγραμματίζεις, κάτι θα συμβεί και θα σου ανατρέψει τα πάντα. Η ανατροπή είναι σαφώς σε θλιβερά επίπεδα, όταν συνοδεύεται από ένα τραγικό γεγονός, όπως η φυγή ενός δικού σου ανθρώπου. Ενός ανθρώπου που τον συνοδεύει η πορεία του ή η διαδρομή του αν θέλετε, οι στιγμές του και τα βιώματά του συνολικότερα. Αυτόν τον άνθρωπο τον κρατάς πάντα στη ζωή, όταν κρατάς ως φυλακτό στην καρδιά και το μυαλό σου, συναισθήματα, εικόνες, γεγονότα που σε έκαναν να τον έχεις πολύ ψηλά στην καρδιά σου και την εκτίμησή σου. Κάποιες δυσάρεστες ειδήσεις μοιάζουν με μαχαιριά στην καρδιά και μια τέτοια είδηση, ήταν η φυγή του Θείου μου Φρίξου Μιχαηλίδη. Ενός ανθρώπου με το Α΄κεφαλαίο. Ο Φρίξος Μιχαηλίδης, εκπαιδευτικός στο επάγγελμα, άντεξε τις τυρανίες και τα βασανιστήρια, στα χέρια του Αττίλα, όταν οι Τούρκοι μπήκαν στην Κύπρο, το 1974. Μάλιστα έγραψε και βιβλίο με το  τίτλο: "Αιχμάλωτος στα χέρια του Αττίλα" το οποίο επανακυκλοφόρησε δε θυμάμαι ακριβώς σε πόσες εκδόσεις. Πριν 15 χρόνια που συνεργαζόμουν με την εφημερίδα "ΤΟ ΒΗΜΑ της Πρέβεζας" του Δημήτρη Κατσιπανέλη, καθίσαμε και μου παραχώρησε συνέντευξη, με όσα βίωσε ως αιχμάλωτος. Μαρτυρίες που σοκάρουν όπως τις έζησε ένας άνθρωπος, που ξαναγύρισε μετά την αιχμαλωσία του, στην οικογένειά του, στάθηκε όρθιος και συνέχισε να μάχεται. Ο Φρίξος Μιχαηλίδης, είναι ο άνθρωπος, που κάθε παιδί, θα ήθελε να έχει πατέρα, κάθε εγγόνι, να έχει παππού, κάθε γυναίκα, να έχει σύζυγο, κάθε γαμπρός, να έχει πεθερό, κάθε ανιψίδι, να έχει Θείο, όπως προανάφερα, άνθρωπος με το Ά κεφαλαίο. Ότι και να γράψω γι' αυτόν τον άνθρωπο, δεν μπορεί να περιγραφεί με λέξεις και λόγια. Κουράγιο και δύναμη στην οικογένειά του, στους συγγενείς και τους οικείους του, μαζί με τα θερμά και ειλικρινή μου συλλυπητήρια. Καλό ταξίδι Θείε Φρίξο. Κάπως αλλιώς ονειρευόμουνα το ταξίδι μου στο νησί της Αφροδίτης, αλλά η μοίρα τα έφερε έτσι, ώστε να πάω να αποχαιρετήσω τον αγαπημένο μου Θείο. Τον πιο κοντινό μου Θείο. Για λίγες μέρες, θα απέχω από την εργασία μου, θα τα ξαναπούμε αφού επιστρέψω από την Κύπρο. Το σημερινό editorial, είναι γραμμένο στη μνήμη, ενός σπουδαίου ανθρώπου, του Φρίξου Μιχαηλίδη!

Σπύρος Πλέουρας

Διαβάστε Περισσότερα

Καλή Ανάσταση και Καλή... Ανάταση, σε όλους τους τομείς! Αναρτήθηκε από Unknown Παρασκευή, Απριλίου 29, 2016 - 0

Περνάει και η εβδομάδα των Παθών και απομένουν ώρες πια, πριν την Ανάσταση. Σε μια εποχή που τα σκιάζει η φοβέρα, τα πλακώνει η σκλαβιά και η ένδεια συνεχίζεται, συνεχίζονται και τα πάθη του κοσμάκη. Νομός Πρέβεζας και με τον καιρό να κάνει τα τερτίπια του, αλλά και τον κόσμο να δείχνει διστακτικό να καταναλώσει (με εξαίρεση του πιτσιρικάδες που ευτυχώς ζουν σε άλλες εποχές), θα φτάσουμε και στο Άγιο Πάσχα. Ελπίδα υπάρχει ή θα συνεχιστούν τα πάθη του Κοσμάκη; Κι Αν υπάρχει που είναι καταχωνιασμένη η ρουφιάνα και δεν εμφανίζεται; Σε μια εποχή που οι λίγο καλύτερα από τους πολύ χειρότερα σπάνε κανα χαμόγελο παραπάνω, προσπαθούν να ανασάνουν οι επιθυμίες μας και τα θέλω μας. Μόνο αγάπη και θετικές σκέψεις είναι το σημερινό μήνυμα του editorial. Να μη χαθεί το χαμόγελο και να μη χαθούν εκείνες οι διαθέσεις που ερεθίζουν τα όνειρά μας, να μιλάμε ξεκάθαρα για ζωή, όχι απλά για επιβίωση. Τι φταίει ο κάθε πολίτης για όσα έχουν κάνει οι κυβερνώντες επί δεκαετίες να ζει σε έναν υποβαθμισμένο τόπο; Κι αλήθεια, πότε θα κάνει ξαστεριά; Αυτές τις μέρες δώστε όσο περισσότερο μπορείτε αγάπη στους δικούς σας ανθρώπους, μοιράστε χαμόγελα και μπουγέλα μ' αγκαλιές, στους δίπλα σας, γιατί όχι και στους γύρω σας. Η Ευχή μου, προς όλους και όλες εσάς, είναι καλή Ανάσταση και καλή... Ανάταση σε όλους τους τομείς. Διότι, δεν μπορεί, νόμος της φύσης είναι η ακμή και η παρακμή, όπως ένα πράγμα δεν μπορεί να ακμάζει συνεχώς, δεν μπορεί και να παρακμάζει συνεχώς, άντε μπας και πάρει μπροστά το πράγμα... 

Διαβάστε Περισσότερα